Mindshift

Er zijn van die heldere momenten dat ik een glimp kan opvangen van een andere waarheid, alsof ik een kantelpunt ben gepasseerd. Zo’n helder moment van de ene naar de andere kant van het kantelpunt voelt als een kwantumsprong. Soms lukt het om op die glimp vast te houden. Dat noem ik een mindshift.

De impact van een mindshift kan ik voelen aan de verandering in mijn innerlijke basishouding. Het zijn van die momenten dat ik werkelijk ervaar en weet dat ik me vergist heb. Dan denk ik dat het leven me een poets heeft gebakken door me telkens maar weer de werkelijkheid te presenteren vanuit die verkeerde kant van het kantelpunt. Want aan de andere kant ziet de werkelijkheid er toch ineens heel anders uit. Alsof het een ander continent is waar ze een andere taal spreken en andere gevoelens hebben.(Voor de professionals onder de lezers:  in het vakjargon van ORSC noemen we het kantelpunt “the edge"; in het vakjargon van Focussen noemen we de bijbehorende voelbare lijfelijke verschuiving de "felt shift").

Zo’n mindshift had ik tijdens onze vakantie op Madeira. Daar ging het volgende aan vooraf:

Heel lang heb ik willen bouwen aan een professionele organisatie. En ik heb ook gebouwd, eerst als werknemer en later als zelfstandig ondernemer. Attune groeide tot een klein maar fijn team van vijf professioneel samenwerkende vrouwen. Met de opgave “bouwen” die ik mezelf had gesteld, had ik ook letterlijk muren opgetrokken: we hadden een fantastische plek in Boxtel met de benodigde infrastructuur. Maar toen het bouwwerk was voltooid begon ik me door diezelfde muren ook enigszins begrensd te voelen. Ik realiseerde me dat ik “bouwen” had geassocieerd met “stenen stapelen, een gebouw, een nestje, een veilige plek”. Maar de impact daarvan bewust onderkennen, dat kon ik dit voorjaar nog niet. Daarvoor gebeurde er toen teveel.

April en mei waren ruige maanden voor Attune. Een van onze grote opdrachtgevers, het UWV, stelde onverwacht geen financiële middelen meer beschikbaar voor re-integratiebegeleiding van WW uitkeringsgerechtigden. Mismanagement bij UWV was hier de oorzaak van. Minister Donner minimaliseerde de re-integratiebudgetten van UWV. Dat politieke besluit viel ongelukkig samen met een kabinetsformatie die erg lang op zich liet wachten en re-integratiebeleid bleef uit. Voor iedereen kwam deze wending van 180 ° totaal onverwacht. Het heeft dan ook grote gevolgen gehad voor de hele branche.

Vanaf 2004 heeft Attune gebouwd aan de relatie met UWV. Om in aanmerking te komen voor de re-integratie van cliënten van UWV, hadden we een mantelovereenkomst en diverse toelatingsovereenkomsten voor assessments, werkzoekbegeleiding en het verhogen van de psychische weerbaarheid van hoogbegaafde en hoogsensitieve werkzoekenden. We hebben werkzoekenden met veel plezier begeleid in hun re-integratietrajecten. Daarbij hebben we veel samengewerkt met werkcoaches en arbeidsdeskundigen van UWV. Ons team van coaches en loopbaanbegeleiders was vol elan en veel plezier aan het werk toen plotsklaps opdrachtenstroom van UWV kwam te vervallen. In de politiek is er nauwelijks aandacht geweest voor de werkzoekenden die hierdoor tussen wal en schip zijn komen te vallen. De beroepsorganisaties (NOLOC, NOBOL, Boraborea), PZO en andere organisaties krijgen weinig voor elkaar. De branche maakt zich zorgen over de toekomst en de gevolgen voor werknemers en werkzoekenden. De Nederlandse economie en samenleving hebben nog meer te verliezen als het nieuwe kabinet geen goed re-integratiebeleid voert.

We moesten dus creatief en innovatief op zoek om onze kennis en kunde op het gebied van re-integratie elders in de praktijk te brengen. Als ondernemer is dat natuurlijk ook mijn verantwoordelijkheid en dat krijgt de nodige aandacht. Niets menselijks is mij vreemd, dus ik gromde en baalde. Gevoelsmatig liep mijn veranderproces in de tijd achter op de gebeurtenissen. Ik wist dat ik ook zou moeten veranderen, maar dan is het er nog niet. Gelukkig ben ik niet het type dat bij tegenslag bij de pakken neer gaat zitten. De arbeidsmarkt wordt steeds mobieler en vraagt steeds meer vaardigheden en zelfsturing van werknemers. Daar kunnen wij onze toegevoegde waarde zeker leveren!

Eind mei gingen mijn man en ik op vakantie naar Madeira. Even er tussenuit. Reizen stimuleert me wel vaker om de dingen vanuit een ander perspectief te zien. We besloten te gaan wandelen in de bergen en stippelden een tiendaags wandelprogramma uit met opklimmende moeilijkheidgraad. De wandelpaden liepen langs de “levadas”, irrigatiekanalen die vanaf de dertiger jaren op alle hoogten door het land zijn aangelegd. Zie de foto hiernaast. Op grote hoogten waren deze levadas uit de bergwand gekapt en bestond het wandelpad soms uit niet meer dan de 30 cm richel van het kanaaltje zelf. Dan moest ik mijn aandacht er goed bijhouden om te voorkomen dat we niet van het padje zouden raken en dan honderden meters naar beneden zouden vallen. En zo gebeurde het dat ik mijn hoofd daar lekker leeg kon wandelen. Naarmate de dagen verstreken kwamen we in een cadans. Ik kreeg steeds meer oog voor de natuur in onze omgeving. Alles groeit daar ook even prachtig, kleurrijk en gemakkelijk. Madeira heet niet voor niets “bloemeneiland”.

Op een onbewaakt ogenblik, kijkend naar een Afrikaanse Lelie (die daar overal groeien als onkruid) op de “ Levada do Norte”, kwam de onverwachte mindshift. Ik wist ineens wat ik verlangde: ik wilde niet langer bouwen door te stapelen maar ik wilde planten en zaaien en ervaren wat er dan gaat groeien. Ik zag mezelf als een tuinman in de regen en in de zon. De tuin groeit alsmaar door, dus veel rust heeft de tuinman niet. Maar juist daarom geeft de tuin de kans om het leven te leven zoals de natuur het brengt. Het leek me ineens geweldig spannend om te zien wat er allemaal kan opkomen als de natuur haar gang kan gaan en ik mag zaaien en planten. Die glimp van het leven als zaaier en planter, dat kantelpunt, was een groeistuip, een opmaat voor de volgende levensfase van Attune, namelijk het omvormen tot netwerkorganisatie, waarmee flexibeler op de vragen van de arbeidsmarkt kan worden gereageerd. Het past ook goed bij de strapline van Attune : Talent bloeit als het groeit!. 

In het verhaal van de Afrikaanse lelie ligt de groei en toekomst van Attune besloten. Ik coach u graag bij úw kwantumsprong.

Vanaf nu ga ik ook berichten zaaien. Attune stapt in de wereld van twitters en blogs, iets waar ik me nog niet zo heb bezig gehouden. Dit is mijn allereerste blog en dat voelt avontuurlijk maar ook onwennig. Ik hoop hiermee in ieder geval andere zaaiers en planters te ontmoeten.

Reageren? Mail naar sonja.vlaar@attune.nl

Harte groet,

foto's: Sonja Vlaar, mei 2010

t +31 (0) 411 68 92 56

f +31 (0) 411 68 92 55

m + 31 (0) 651 76 23 44